உறவு என்பது புனிதமானது… நட்பு என்பது புனிதமானது… ஆனால் குடும்பத்தை இழந்து கிடைக்கும் எந்த மகிழ்ச்சியும் மகிழ்ச்சி அல்ல!

 

உறவு என்பது புனிதமானது… நட்பு என்பது புனிதமானது… ஆனால் குடும்பத்தை இழந்து கிடைக்கும் எந்த மகிழ்ச்சியும் மகிழ்ச்சி அல்ல!

மனித வாழ்க்கையில் சில உறவுகள் இறைவன் கொடுத்த அமானிதங்கள். பெற்றோர், மனைவி, பிள்ளைகள், சகோதரர்கள், உறவினர்கள், உண்மையான நண்பர்கள் என ஒவ்வொரு உறவுக்கும் தனித்தனி மதிப்பும் பொறுப்பும் இருக்கிறது.

உறவு என்பது வெறும் இரத்தத் தொடர்பு அல்ல. அது அன்பு, நம்பிக்கை, பொறுப்பு, தியாகம், பொறுமை ஆகியவற்றால் கட்டப்பட்ட ஒரு புனிதமான பந்தம்.

அதேபோன்று நட்பும் ஒரு மிகப்பெரிய அமானிதம். உண்மையான நண்பன் நம்மை நன்மையின் பக்கம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்; தவறான பாதையில் நாம் செல்லும்போது தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்; நமது குடும்பத்தையும் கண்ணியத்தையும் அழிக்கும் செயல்களுக்கு துணை நிற்கக் கூடாது.

ஆனால் ஒரு கேள்வி நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு உறவைப் பெறுவதற்காக இன்னொரு உறவை இழக்க வேண்டிய நிலை வந்தால்?

ஒரு நட்பை காப்பாற்றுவதற்காக மனைவியின் மனதை உடைக்க வேண்டிய நிலை வந்தால்?

ஒரு போலியான மகிழ்ச்சிக்காக பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தையும் நம்பிக்கையையும் இழக்க வேண்டிய நிலை வந்தால்?

அப்படிப்பட்ட உறவும் வேண்டாம்.

அப்படிப்பட்ட நட்பும் வேண்டாம்.

அப்படிப்பட்ட மகிழ்ச்சியும் வேண்டாம்.

ஏனென்றால் சில மகிழ்ச்சிகள் கண்களுக்கு இனிமையாகத் தெரிந்தாலும், அதன் பின்னால் ஒரு குடும்பத்தின் கண்ணீர் இருக்கலாம்.

இஸ்லாம் குடும்பத்தை மிக உயர்ந்த இடத்தில் வைத்துள்ளது.

அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

“அவர்களுடன் நல்ல முறையில் வாழுங்கள்.”

அல் குர்ஆன் 4:19

மனைவி என்பது வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நம்முடன் இணைக்கப்பட்ட ஒரு மனிதர் மட்டுமல்ல; அவளுக்கும் உரிமைகள், உணர்வுகள், மரியாதை மற்றும் பாதுகாப்பு இருக்கிறது.

நபிகள் நாயகம் ﷺ அவர்கள் கூறினார்கள்:

“உங்களில் சிறந்தவர் தனது குடும்பத்தினரிடம் சிறந்தவரே; நானோ எனது குடும்பத்தினரிடம் உங்களில் சிறந்தவன்.”

திர்மிதி

இந்த ஒரு நபிமொழி மட்டும் குடும்ப வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய உண்மையை நமக்கு கற்றுத்தருகிறது.

வெளியில் நல்ல மனிதராக இருப்பது மட்டும் போதாது.

நண்பர்களிடம் இனிமையாகப் பேசுவது மட்டும் போதாது.

சமூகத்தில் நல்ல பெயர் பெற்றிருப்பது மட்டும் போதாது.

நம்முடைய உண்மையான குணம் நமது வீட்டுக்குள் வெளிப்படுகிறது.

மனைவியிடம் நாம் எப்படி நடக்கிறோம்?

பிள்ளைகளிடம் எப்படி பேசுகிறோம்?

அவர்கள் தவறு செய்தால் எவ்வாறு திருத்துகிறோம்?

அவர்கள் நம்மிடம் பேசும்போது அவர்களின் வார்த்தைகளை எவ்வளவு பொறுமையுடன் கேட்கிறோம்?

இதுவே ஒரு மனிதனின் உண்மையான பண்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

நபிகள் நாயகம் ﷺ அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்:

“ஒவ்வொருவரும் பொறுப்பாளி; ஒவ்வொருவரும் தன் பொறுப்பைப் பற்றி விசாரிக்கப்படுவான்.”

ஸஹீஹ் அல்-புகாரி, ஸஹீஹ் முஸ்லிம்

ஒரு தந்தைக்கு தனது பிள்ளைகள் பொறுப்பு.

ஒரு கணவனுக்கு தனது குடும்பம் பொறுப்பு.

இந்த உலகத்தில் நமக்கு கிடைத்த பணம், பதவி, புகழ், நட்பு அனைத்தையும் விட நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட குடும்பத்தின் உரிமைகள் மிக முக்கியமானவை.

பிள்ளைகள் எப்போதும் சரியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

அவர்கள் தவறு செய்யலாம்.

அவர்கள் நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப வாழாமல் இருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் அவர்கள் நம்மை புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அதற்காக அவர்களை விட்டுவிட்டு வேறு ஒரு போலியான மகிழ்ச்சியைத் தேடுவது தீர்வல்ல.

நாம் முதலில் நம்மைச் சரிசெய்துகொள்வோம்.

நம்முடைய வார்த்தைகளைச் சரிசெய்வோம்.

நம்முடைய நடத்தையைச் சரிசெய்வோம்.

நம்முடைய கோபத்தை கட்டுப்படுத்துவோம்.

நம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு நேரம் கொடுப்போம்.

அவர்களுடன் பேசுவோம்.

அவர்களைக் கேட்போம்.

அவர்களை அணைத்துக்கொள்வோம்.

அவர்களுக்கு நாம் இருக்கிறோம் என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவோம்.

ஏனெனில் பிள்ளைகளுக்கு பெற்றோரின் பணம் மட்டும் தேவையில்லை; பெற்றோரின் அன்பும், கவனமும், பாதுகாப்பும் தேவை.

நபிகள் நாயகம் ﷺ அவர்கள் குழந்தைகளிடம் மிகுந்த அன்பும் இரக்கமும் காட்டினார்கள்.

அவர்கள் குழந்தைகளை முத்தமிட்டபோது, ஒருவர் ஆச்சரியப்பட்டு “எனக்கு பத்து பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள்; அவர்களில் ஒருவரையும் நான் முத்தமிட்டதில்லை” என்று கூறியபோது, நபிகள் நாயகம் ﷺ அவர்கள்:

“இரக்கம் காட்டாதவர் இரக்கம் காட்டப்படமாட்டார்.”

என்று கூறினார்கள்.

ஸஹீஹ் அல்-புகாரி, ஸஹீஹ் முஸ்லிம்

இதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது என்ன?

குழந்தைகளை வளர்ப்பது என்பது உணவு, உடை, கல்வி கொடுப்பது மட்டுமல்ல.

அவர்களுக்கு அன்பைக் கொடுப்பதும் வளர்ப்பின் ஒரு பகுதிதான்.

ஒரு குழந்தை தனது தந்தையைப் பார்க்கும்போது பயப்படாமல் நம்பிக்கையுடன் அணுக வேண்டும்.

ஒரு குழந்தை தனது தாயிடம் தன் பிரச்சினையை தயக்கமின்றி சொல்ல வேண்டும்.

அந்த அளவுக்கு குடும்பத்தில் அன்பும் பாதுகாப்பும் இருக்க வேண்டும்.

அதேபோல் நட்பைப் பற்றியும் நாம் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

எல்லா நண்பர்களும் நமக்கு நன்மை செய்வார்கள் என்று நினைக்கக் கூடாது.

சில நட்புகள் நம்மை உயர்த்தும்.

சில நட்புகள் நம்மை வீழ்த்தும்.

சிலர் நம்முடைய வாழ்க்கையில் வருவது நமக்கு ஒரு பாடமாக இருக்கலாம்.

நபிகள் நாயகம் ﷺ அவர்கள் கூறினார்கள்:

“மனிதன் தனது நெருங்கிய நண்பனின் மார்க்கத்திலேயே இருப்பான். எனவே, உங்களில் ஒருவர் யாரை நண்பனாக எடுத்துக்கொள்கிறார் என்பதை கவனிக்கட்டும்.”

அபூ தாவூத், திர்மிதி

உண்மையான நண்பன் யார்?

நம்முடைய குடும்பத்தை உடைப்பவன் அல்ல.

நம்முடைய மனைவியிடம் இருந்து நம்மை பிரிப்பவன் அல்ல.

நம்முடைய பிள்ளைகளின் மனதை காயப்படுத்தச் செய்பவன் அல்ல.

தவறான ஆசைகளுக்காக நம்மை தூண்டுபவன் அல்ல.

மாறாக, நாம் தவறு செய்யும்போது “இது தவறு” என்று சொல்லக்கூடியவனே உண்மையான நண்பன்.

நம்முடைய குடும்பம் அழியும் பாதையில் நாம் செல்லும்போது நம்மை திருப்பி அழைத்து வருபவனே உண்மையான நண்பன்.

நம்முடைய மறுமையை நினைவூட்டுபவனே உண்மையான நண்பன்.

எனவே ஒரு நட்பை காப்பாற்றுவதற்காக குடும்பத்தை அழிக்க வேண்டிய நிலை வந்தால், அந்த நட்பை இழப்பதே நல்லது.

ஒரு உறவை காப்பாற்றுவதற்காக மனைவியின் கண்ணீரை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய நிலை வந்தால், அந்த உறவிலிருந்து விலகுவதுதான் நல்லது.

ஒரு மகிழ்ச்சியைப் பெறுவதற்காக பிள்ளைகளின் இதயத்தை உடைக்க வேண்டிய நிலை வந்தால், அந்த மகிழ்ச்சியை மறுப்பதே உயர்ந்த முடிவு.

ஏனெனில் நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில கதவுகள் திறக்கப்படாமல் இருப்பதே அல்லாஹ்வின் அருளாக இருக்கலாம்.

சில மனிதர்களை இழப்பது நஷ்டமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அவர்களை இழந்ததன் மூலம் நமது குடும்பம் காப்பாற்றப்பட்டிருந்தால், அது உண்மையான நஷ்டமல்ல.

சில ஆசைகளை விட்டுவிடுவது கஷ்டமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த ஆசையை விட்டதன் மூலம் மனைவியின் கண்ணீரும், பிள்ளைகளின் எதிர்காலமும் காப்பாற்றப்பட்டிருந்தால், அது ஒரு வெற்றியாகும்.

இறுதியில் மனிதன் என்ன எடுத்துச் செல்கிறான்?

பணம் அல்ல.

பதவி அல்ல.

புகழ் அல்ல.

நண்பர்களின் கூட்டம் அல்ல.

அவன் செய்த செயல்களையே எடுத்துச் செல்கிறான்.

அவன் தனது குடும்பத்தினரிடம் செய்த நன்மையும் அவன் செய்த அநீதியும் அல்லாஹ்வின் முன்னிலையில் கணக்கிடப்படும்.

எனவே வாழ்க்கையில் ஒரு தெளிவான முடிவை எடுத்துக்கொள்வோம்.

நம்மை உயர்த்தும் உறவுகளை காப்போம்.

நம்மை அல்லாஹ்வின் பக்கம் அழைத்துச் செல்லும் நட்புகளை காப்போம்.

நம்முடைய மனைவியை மதிப்போம்.

நம்முடைய பிள்ளைகளை அன்புடன் வளர்ப்போம்.

தவறு இருந்தால் குடும்பத்திற்குள் பேசித் தீர்ப்போம்.

பிரச்சினை இருந்தால் பொறுமையுடன் தீர்வு காண்போம்.

வெளியில் கிடைக்கும் தற்காலிக மகிழ்ச்சிக்காக வீட்டில் கிடைக்கும் நிரந்தரமான அன்பை அழிக்காதிருப்போம்.

ஏனெனில் ஒரு நாள் நம்முடைய குழந்தைகள் பெரியவர்களாகிவிடுவார்கள்.

அவர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கைக்குச் சென்றுவிடுவார்கள்.

அப்போது நம்மிடம் மீதமிருப்பது நாம் அவர்களுடன் கட்டிய அன்பான நினைவுகள்தான்.

அந்த நினைவுகளில் நாம் ஒரு அன்பான தந்தையாகவும், அக்கறையுள்ள தாயாகவும், நல்ல துணையாகவும், நம்பிக்கையான குடும்ப உறுப்பினராகவும் இருக்க வேண்டும்.

எனவே…

உறவு புனிதமானது.

நட்பு புனிதமானது.

குடும்பம் ஒரு அமானிதம்.

மனைவி ஒரு பொறுப்பு.

பிள்ளைகள் ஒரு அருட்கொடை.

அவற்றை அழித்து கிடைக்கும் எந்த மகிழ்ச்சியும் உண்மையான மகிழ்ச்சி அல்ல.

ஒரு மனிதன் தனது குடும்பத்தை இழந்து உலகையே பெற்றாலும் அவன் தோல்வியடைந்தவன்தான்.

ஆனால் தனது குடும்பத்தின் அன்பை காப்பாற்றுவதற்காக சில ஆசைகளையும், சில உறவுகளையும், சில நட்புகளையும் விட்டுவிட்டால், உலகத்தின் பார்வையில் அவன் ஏதோ ஒன்றை இழந்திருக்கலாம்.

ஆனால் அல்லாஹ்வின் பார்வையில் அவன் மிகப் பெரிய ஒன்றை வென்றிருக்கலாம்.

“யா அல்லாஹ்! எங்கள் குடும்பங்களில் அன்பையும், அமைதியையும், பரஸ்பர மரியாதையையும் ஏற்படுத்துவாயாக. எங்கள் மனைவிகளையும் பிள்ளைகளையும் எங்களுக்கு கண்களின் குளிர்ச்சியாக ஆக்குவாயாக. எங்கள் வாழ்க்கையை அழிக்கும் உறவுகளிலிருந்தும் நட்புகளிலிருந்தும் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக. எங்கள் ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் நல்ல உள்ளத்தையும், குடும்பத்தின் உரிமைகளை நிறைவேற்றும் பொறுப்புணர்வையும் எங்களுக்கு வழங்குவாயாக.