ஆகஸ்ட் 3 – காத்தான்குடி பள்ளிவாயல் படுகொலை மறக்கப்படாத இரவு, மறுக்கப்படக் கூடாத வரலாறு

ஆகஸ்ட் 3 – காத்தான்குடி பள்ளிவாயல் படுகொலை

மறக்கப்படாத இரவு, மறுக்கப்படக் கூடாத வரலாறு

36 ஆண்டுகள் நினைவு (1990–2026)

KR TV NETWORK விசேட ஆசிரியர் ஆய்வுக் கட்டுரை

1990 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 3. இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்தின் வரலாற்றில் சிவப்பு எழுத்துக்களால் எழுதப்பட்ட ஒரு துயர நாள். காத்தான்குடி நகரின் இரண்டு பள்ளிவாயல்களில் இஷா தொழுகையில் ஈடுபட்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கானோர் மீது நடத்தப்பட்ட ஆயுதத் தாக்குதல், இலங்கையின் உள்நாட்டு மோதல் வரலாற்றில் மிகவும் கொடூரமான பொதுமக்கள் மீதான தாக்குதல்களில் ஒன்றாகப் பதிவாகியுள்ளது. தொழுகையில் இறைவனிடம் தலை வணங்கியிருந்த அப்பாவி உயிர்கள் குறிவைக்கப்பட்ட அந்த இரவு, ஒரு நகரத்தையே அல்ல, உலகம் முழுவதும் வாழும் இலங்கை முஸ்லிம்களின் மனங்களையும் என்றென்றும் காயப்படுத்தியது.

இந்தச் சம்பவம் ஒரு தனித்த நிகழ்வாகப் பார்க்க முடியாது. 1980களின் நடுப்பகுதியிலிருந்து ஆயுத மோதலின் இறுதிக்கட்டம் வரை" கிழக்கு மற்றும் வடக்கு மாகாணங்களில் பல முஸ்லிம் கிராமங்கள் வன்முறையின் சுழலில் சிக்கின. ஓட்டமாவடி, காரைதீவு, கிண்ணியா, மூதூர், சம்மாந்துறை, வாழைச்சேனை, அக்கரைப்பற்று, ஏறாவூர், பொத்துவில், ஆலிம் நகர், சாய்ந்தமருது, "குருக்கள்மடத்தில் ஹஜ் யாத்திரையிலிருந்து திரும்பிய பயணிகள் கடத்தப்பட்டு உயிரிழந்த சம்பவம் உள்ளிட்ட பல பகுதிகளில்" அப்பாவி பொதுமக்கள் உயிரிழந்தனர். பல சம்பவங்களின் உயிரிழப்பு எண்ணிக்கைகள் பல்வேறு ஆவணங்களில் மாறுபட்டாலும், முஸ்லிம் பொதுமக்கள் பெருமளவில் குழந்தை முதல் முதியவர் வரை உயிரிழந்ததும், அவர்களின் வாழ்க்கை சிதைந்ததும் வரலாற்று உண்மையாகும்.

1990 ஆம் ஆண்டு கிழக்கு மாகாணம் முழுவதும் அச்சமும் அநிச்சயமும் நிறைந்த காலமாக இருந்தது. காத்தான்குடி பள்ளிவாயல் படுகொலைக்குப் பின்னர் ஏறாவூர் உள்ளிட்ட பல பகுதிகளிலும் பொதுமக்கள் உயிரிழந்தனர். அதே காலகட்டத்தில் வடக்கு மாகாணத்தில் வாழ்ந்த முஸ்லிம்கள் மிகக் குறுகிய நேரத்தில் தங்கள் வீடுகள், காணிகள், பள்ளிவாயல்கள், வியாபாரங்கள், நினைவுகள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. பல தலைமுறைகள் வாழ்ந்த தாயகத்தை ஒரே நாளில் இழந்த அந்த மக்கள், அகதிகளாக புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளப்பட்டனர்.

போர் ஒரு சமூகத்தின் உயிர்களை மட்டுமல்ல, அதன் எதிர்காலத்தையும் பறிக்கிறது. ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் தந்தையற்றவர்களாக வளர்ந்தனர். பல பெண்கள் குடும்பத் தலைவர்களாக மாறினர். விவசாய நிலங்கள் பராமரிக்கப்படாமல் கிடந்தன. மீன்பிடி வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்பட்டது. சிறு வியாபாரங்கள் முற்றிலும் வீழ்ச்சியடைந்தன. கல்வி பாதிக்கப்பட்டது. மனநலக் காயங்கள் தலைமுறைகளைத் தாண்டி தொடர்ந்தன.

இன்று, போரின் முடிவுக்கு பல ஆண்டுகள் கடந்துள்ளன. ஆனால், நீதிக்கான கேள்விகள் இன்னும் முழுமையாக முடிவுக்கு வரவில்லை என்று பல பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் உணர்கின்றன. காணாமல் போன உறவுகள், மீள்குடியேற்றப் பிரச்சினைகள், காணி உரிமைகள், பொருளாதார மீட்பு, மனநல ஆதரவு, நினைவுகூரலுக்கான உரிமை ஆகியவை இன்னும் விவாதிக்கப்படும் விடயங்களாகவே உள்ளன.

கிழக்கு மாகாணத்தில் காணி என்பது வெறும் நிலம் அல்ல. அது ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரம், வரலாறு, அடையாளம் மற்றும் எதிர்காலம். பல பகுதிகளில் காணி உரிமைகள் தொடர்பான முரண்பாடுகள், நிர்வாகத் தாமதங்கள் மற்றும் சட்டப் பிரச்சினைகள் குறித்து சமூக அமைப்புகளும் பொதுமக்களும் தொடர்ந்து கவலை வெளியிட்டு வருகின்றனர். இவ்வாறான பிரச்சினைகள் சட்டத்தின் ஆட்சியின் கீழ், வெளிப்படையான மற்றும் நியாயமான நடைமுறைகளின் மூலம் தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதே பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் முக்கிய எதிர்பார்ப்பாகும்.

அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் குறித்தும் முஸ்லிம் சமூகத்தில் நீண்டகாலமாக விவாதங்கள் இடம்பெற்று வருகின்றன. பல்வேறு அரசியல் கட்சிகள் தேர்தல் காலங்களில் பாதுகாப்பு, அபிவிருத்தி, காணி உரிமைகள் மற்றும் சமூக முன்னேற்றம் தொடர்பாக வாக்குறுதிகளை வழங்கினாலும், அவை அனைத்தும் எதிர்பார்த்த அளவில் நிறைவேறவில்லை என்ற விமர்சனங்கள் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியினரால் தொடர்ந்து முன்வைக்கப்படுகின்றன. அதேவேளை, நாட்டின் சிக்கலான அரசியல் சூழ்நிலையில் சில முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டதாகக் கூறும் கருத்துகளும் உள்ளன. இந்த வேறுபட்ட பார்வைகள், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் குரல் தொடர்ந்து கேட்கப்பட வேண்டிய அவசியத்தை நினைவூட்டுகின்றன.

ஆகஸ்ட் 3 என்பது காத்தான்குடி மக்களின் நினைவு நாள் மட்டுமல்ல. அது நிராயுதபாணியான பொதுமக்கள் மீது நடத்தப்பட்ட வன்முறையை உலகிற்கு நினைவூட்டும் நாளாகும். அந்த இரவில் உயிரிழந்தவர்களை நினைவுகூர்வது பழிவாங்குவதற்காக அல்ல; எந்த மதத்தவராக இருந்தாலும், எந்த இனத்தவராக இருந்தாலும், வழிபாட்டுத் தலங்களில் அல்லது பொதுமக்கள் வாழும் இடங்களில் வன்முறைக்கு இடமில்லை என்ற மனிதநேயக் கொள்கையை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துவதற்காகும்.

நினைவுகள் அழிக்கப்படக்கூடாது. வரலாறு மறைக்கப்படக்கூடாது. அனைத்து சமூகங்களின் துயரங்களும் சமமான மரியாதையுடன் அங்கீகரிக்கப்படும்போது மட்டுமே உண்மையான நல்லிணக்கம் உருவாகும். காத்தான்குடி பள்ளிவாயல் படுகொலையில் உயிரிழந்தவர்களையும், போரின் அனைத்து தரப்புகளிலும் உயிரிழந்த நிராயுதபாணி பொதுமக்களையும் மரியாதையுடன் நினைவுகூர்வது, அமைதியான மற்றும் நீதியுள்ள இலங்கையை உருவாக்குவதற்கான முக்கியமான அடித்தளமாகும்.

காத்தான்குடி பள்ளிவாயல் படுகொலையை நினைவுகூரும் ஒவ்வொரு ஆண்டும், ஒரு கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் எழுகிறது. கடந்த காலத்தின் இந்தப் பாடங்களிலிருந்து நாம் என்ன கற்றுக்கொண்டோம்? உயிரிழந்தவர்களை நினைவுகூரும் நிகழ்வுகளை நடத்துவது மட்டும் போதுமா, அல்லது அவர்கள் உயிர்நீத்த காரணங்கள் மீண்டும் உருவாகாத ஒரு நாட்டை கட்டியெழுப்புவதே அவர்களுக்கு செலுத்தும் உண்மையான அஞ்சலியா?

இலங்கையின் உள்நாட்டு ஆயுத மோதல் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களைச் சிதைத்தது. தமிழர்கள், சிங்களவர்கள், முஸ்லிம்கள் என அனைத்து சமூகங்களும் இழப்புகளைச் சந்தித்தன. ஆனால், ஒவ்வொரு சமூகமும் அனுபவித்த துயரங்களுக்கு தனித்துவமான வரலாறும், நினைவுகளும் உள்ளன. அந்த வரலாறுகள் அனைத்தும் தேசிய நினைவகத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியது அவசியமாகும்.

முஸ்லிம் சமூகத்தைப் பொறுத்தவரை, 1990 ஆம் ஆண்டு பல குடும்பங்களின் வாழ்க்கையை இரண்டாகப் பிரித்த ஆண்டாக அமைந்தது. "அதற்கு முன்" மற்றும் "அதற்குப் பின்" என்ற இரண்டு காலங்களாக அவர்களின் வாழ்க்கை மாறியது. தந்தையை இழந்த குழந்தைகள் இன்று பெற்றோர்களாகிவிட்டனர். கணவரை இழந்த பெண்கள் குடும்பங்களைத் தனியாகச் சுமந்தனர். இடம்பெயர்ந்தவர்கள் புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்க முயன்றனர். ஆனால், நினைவுகள் மட்டும் அவர்களை ஒருபோதும் விட்டு விலகவில்லை.

போருக்குப் பின்னர் மறுசீரமைப்பும் அபிவிருத்தியும் குறித்து பல திட்டங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டாலும், பாதிக்கப்பட்ட பல குடும்பங்கள் இன்னும் நீதி, காணி உரிமைகள், பொருளாதார முன்னேற்றம் மற்றும் சமமான அரச சேவைகள் தொடர்பாக எதிர்பார்ப்புகளை வைத்திருக்கின்றன. இவை அரசியல் விவாதங்களாக மட்டுமல்ல, மனித வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய அடிப்படை உரிமைகளாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும்.

காணி என்பது ஒரு சமூகத்தின் அடையாளமாகும். ஒரு விவசாயியின் நிலம், ஒரு மீனவரின் கடற்கரை அணுகல், ஒரு வியாபாரியின் கடைத்தொகுதி, ஒரு குடும்பத்தின் வீட்டு நிலம்—இவை அனைத்தும் அவர்களின் வாழ்க்கையோடு பின்னிப் பிணைந்தவை. காணி தொடர்பான பிரச்சினைகள் எப்போது எழுந்தாலும், அவை வெளிப்படையான சட்ட நடைமுறைகள், சுயாதீன நிறுவனங்கள் மற்றும் அனைவருக்கும் சமமான நீதியின் அடிப்படையில் தீர்க்கப்பட வேண்டும்.

அதேபோன்று, கல்வி மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றம் எந்த சமூகத்திற்கும் நீடித்த பாதுகாப்பை வழங்கும் மிகப் பெரிய ஆயுதங்களாகும். தரமான கல்வி, தொழில்நுட்பப் பயிற்சி, தொழில் முனைவோருக்கான ஆதரவு, இளைஞர்களுக்கான வேலைவாய்ப்புகள் மற்றும் பெண்களின் பொருளாதார வலுவூட்டல் ஆகியவை பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளின் எதிர்காலத்தை மாற்றக்கூடிய முக்கிய துறைகளாகும்.

ஊடகங்களின் பங்களிப்பும் இங்கே மிக முக்கியமானது. வரலாற்றை மறக்காமல் பதிவு செய்வதுடன், வெறுப்பைத் தூண்டாமல் உண்மையை மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பது ஒரு பொறுப்புள்ள ஊடகத்தின் கடமையாகும். நினைவுகூரல் என்பது பிரிவினையை உருவாக்குவதற்காக அல்ல; வரலாற்றைப் பாதுகாத்து, இனி ஒருபோதும் நிராயுதபாணி பொதுமக்கள் வன்முறையின் பலியாக மாறக்கூடாது என்பதை அடுத்த தலைமுறைக்கு உணர்த்துவதற்காகும்.

அரசியல் தலைவர்களும் இந்த நினைவு நாள்களை வெறும் நிகழ்ச்சிகளாக அல்லாமல், கொள்கை மாற்றங்களுக்கான சந்தர்ப்பமாகப் பார்க்க வேண்டும். போரால் பாதிக்கப்பட்ட அனைத்து சமூகங்களுக்கும் சமமான நீதி, சமமான அபிவிருத்தி, சமமான வாய்ப்புகள் மற்றும் சமமான பாதுகாப்பு வழங்கப்படும்போதுதான் தேசிய நல்லிணக்கம் வலுப்பெறும்.

ஆகஸ்ட் 3 என்பது காலண்டரில் ஒரு தேதி மட்டுமல்ல. அது தொழுகையில் உயிர்நீத்த அப்பாவி மனிதர்களின் நினைவு. அது கண்ணீரால் எழுதப்பட்ட ஒரு வரலாறு. அது ஒரு சமூகத்தின் ஆறாத காயம். ஆனால், அதே நேரத்தில், நீதியையும் மனிதநேயத்தையும் பாதுகாக்க வேண்டிய பொறுப்பை நமக்கு நினைவூட்டும் நாளுமாகும்.

கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது. ஆனால், அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு எதிர்காலத்தை மாற்ற முடியும். இன, மத, மொழி வேறுபாடுகளைத் தாண்டி ஒவ்வொரு மனித உயிரின் மதிப்பையும் சமமாகக் காக்கும் இலங்கையை உருவாக்குவதே உண்மையான வெற்றியாகும்.

காத்தான்குடி பள்ளிவாயல் படுகொலையில் உயிரிழந்த அனைத்து அப்பாவி மக்களுக்கும் எமது ஆழ்ந்த அஞ்சலி. அதேபோன்று, இலங்கையின் உள்நாட்டு மோதலின் போது உயிரிழந்த அனைத்து நிராயுதபாணி பொதுமக்களையும் இன, மத வேறுபாடின்றி மரியாதையுடன் நினைவுகூர்கிறோம்.

அவர்களின் நினைவுகள் வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கட்டும். அவர்களின் தியாகம் எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு அமைதி, நீதி, மனிதநேயம் மற்றும் நல்லிணக்கத்தின் அவசியத்தை என்றும் நினைவூட்டட்டும்.

முப்பத்தாறு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. ஆனால் காலம் நகர்ந்தாலும், அந்த இரவின் காயங்கள் பல குடும்பங்களின் இதயங்களில் இன்னும் ஆறவில்லை. ஆகஸ்ட் 3 என்பது ஒரு நினைவு நாள் மட்டுமல்ல; மனிதநேயத்திற்கு எதிராக நிகழ்ந்த வன்முறையை மறக்காமல், எதிர்காலத்தில் எந்த இனத்தவரும், எந்த மதத்தவரும், எந்தக் குழந்தையும், எந்தத் தாயும் மீண்டும் இத்தகைய துயரத்தை அனுபவிக்கக் கூடாது என்பதை உறுதிப்படுத்தும் நாளாகவும் அது திகழ்கிறது.

வரலாறு நினைவுகூரப்பட வேண்டும்; வெறுப்பிற்காக அல்ல, உண்மைக்காக. நீதி நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும்; பழிவாங்கலுக்காக அல்ல, மனித கண்ணியத்திற்காக. அமைதி கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டும்; பயத்தின் மீது அல்ல, பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் சமத்துவத்தின் மீது.

காத்தான்குடி பள்ளிவாயல் படுகொலையில் உயிரிழந்த அனைத்து அப்பாவி உயிர்களுக்கும் எமது கண்ணீர் கலந்த அஞ்சலி. அவர்களின் நினைவுகள் என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும். 

அவர்களின் தியாகம் இனி ஒரு3போதும் நிராயுதபாணி பொதுமக்களின் இரத்தம் இந்த மண்ணில் சிந்தாத எதிர்கால இலங்கையை உருவாக்க நம்மை வழிநடத்தட்டும்."

KR TV NETWORK

விசேட ஆய்வுக் கட்டுரை

ஆகஸ்ட் 3 – காத்தான்குடி பள்ளிவாயல் படுகொலை நினைவு நாள் சிறப்புப் பதிவு