ஆறாம் வகுப்பில் வகுப்பறையில் உடையில் சிறுநீர் கழித்த சம்பவம் முதல் 11 ஆண்டுகால மருத்துவப் போராட்டம் வரை: நோய்களை வெல்லத் துடிக்கும் 22 வயது இளம்பெண்ணின் முழுமையான நெகிழ்ச்சிப் பதிவு

 

ஆறாம் வகுப்பில் வகுப்பறையில் உடையில் சிறுநீர் கழித்த சம்பவம் முதல் 11 ஆண்டுகால மருத்துவப் போராட்டம் வரை: நோய்களை வெல்லத் துடிக்கும் 22 வயது இளம்பெண்ணின் முழுமையான நெகிழ்ச்சிப் பதிவு

ஆறாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தபோது ஏற்பட்ட கசப்பான அனுபவம் மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து கண்டறியப்பட்ட கொடூரமான நோய்களால் தனது வாழ்நாளின் பெரும் பகுதியை மருத்துவமனையிலேயே கழித்த 22 வயதுடைய இளம்பெண் ஒருவர், தனது வாழ்க்கைப் போராட்டங்கள் மற்றும் மன உறுதி குறித்து வெளியிட்டுள்ள முழுமையான பதிவு உலகம் முழுவதும் உள்ள நெட்டிசன்களின் கவனத்தை ஈர்த்து வருகின்றது.

அவரது முழுமையான பதிவின் தமிழாக்கம்:

நான் ஆறாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, கழிவறைக்குச் செல்ல ஆசிரியரிடம் அனுமதி கேட்டேன். ஆனால் நான் ஒரு சராசரி மாணவி என்பதால், பாடம் படிப்பதில் இருந்து தப்பிப்பதற்காக நான் சொல்லும் ஏதோ ஒரு சாக்குப்போக்கு இதுவென தவறாக நினைத்த ஆசிரியர் என்னை கழிவறைக்குச் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை. இறுதியில் வகுப்பறையில் அனைத்து சக மாணவர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த நேரத்தில், என்னால் சிறுநீரை அடக்க முடியாமல் போய் உடையிலேயே சிறுநீர் கழித்துவிட்டேன். அந்த ஒரு நாள் வகுப்பறையில் நான் எதிர்கொண்ட அவமானமும் எனக்குள் ஏற்படுத்திய வலியும் வார்த்தைகளால் சொல்லிவிட முடியாத ஒன்று.

ஆனால் உண்மையில் அதைவிடவும் பல மடங்கு அதிகமான வேதனைகளை என் வாழ்க்கை அதன்பிறகுதான் எனக்குக் கொடுத்தது. வீட்டிற்குத் திரும்பிய போது என்னிடம் ஏதோ உடல்நலப் பிரச்சினை இருப்பதை உணர்ந்த என் பெற்றோர் என்னை உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு மேற்கொள்ளப்பட்ட விரிவான மருத்துவப் பரிசோதனைகளில் மிகச் சிறிய வயதிலேயே எனக்கு தீவிர நீரிழிவு நோயும், ஹைப்பர் தைராய்டிசமும் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. இவ்வளவு சிறிய வயதிலேயே இவருக்கு நீரிழிவு நோயா என பலரும் ஆச்சரியத்துடனும் பரிதாபத்துடனும் என்னைப் பார்த்தார்கள்.

அதனைத் தொடர்ந்து நாள்பட நாள்பட எனது கணையம் முழுமையாகச் செயல்படாமல் போனது. என் உடல் எடை மளமளவென குறையத் தொடங்கியதுடன், அதே நேரத்தில் என் மனதிற்குள் பிடிவாதமும் அதீதமாக அதிகரித்தது. இனிப்புப் பண்டங்கள் அனைத்தையும் என் பெற்றோர் எனக்குக் கண்டிப்பாகத் தடை செய்திருந்தனர். அந்தச் சிறு வயதில் என்னை இதை சாப்பிடக்கூடாது என்று பெற்றோர் கண்டிக்கும் போதெல்லாம், நான் பிடிவாதமாக அவற்றை மறைத்து வைத்துத் திருடிச் சாப்பிட்டேன். இதனால் எனது ஒட்டுமொத்த உடல்நிலையும் மிக மோசமடையத் தொடங்கியது.

ஒவ்வொரு சில மாதங்களுக்கும் புதிதாக ஏதாவது ஒரு கொடிய நோயோ அல்லது உடல் உபாதையோ என்னை நாடி வந்துகொண்டே இருந்தது. எனக்கு காசநோய் ஏற்பட்டது, வலது காலில் பலத்த எலும்பு முறிவு ஏற்பட்டது, கண் பார்வை வெகுவாகக் குறைந்தது. தாங்க முடியாத வயிற்றுவலி காரணமாக பாரிய அறுவை சிகிச்சையும் செய்ய வேண்டிய நிலை உருவானது. இவ்வாறு என் வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான நாட்களை நான் மருத்துவமனைப் படுக்கைகளிலேயே கழித்திருக்கிறேன்.

இப்போது எனக்கு 22 வயது ஆகிறது. என் உடல் எடை மிக மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. கடந்த 11 ஆண்டுகளாக எனது இளமைக்கால வாழ்க்கை பெரும்பாலும் மருத்துவமனைகளிலேயே கழிந்திருக்கிறது. பலமுறை 'எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படிப்பட்ட ஒரு துயரமான வாழ்க்கை அமைந்தது?' என்று விரக்தியின் விளிம்பில் நின்று நினைத்திருக்கிறேன். தாங்க முடியாத வலிமிகுந்த ஊசிகள், தொடர்ச்சியான அறுவை சிகிச்சைகள், எனக்குப் பிடித்த உணவுகளைக்கூட சுவைக்க முடியாத கொடுமையான நிலைமை... இவற்றைப் பற்றி நாம் மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்துகொண்டாலும், நாம் அனுபவிக்கும் அந்த அந்தரங்க வலியை அவர்களால் ஒருபோதும் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளவே முடியாது.

ஆனால் போகப்போக நான் என்னைச் சுற்றியுள்ள பலருடைய வாழ்க்கையையும் உற்றுநோக்கத் தொடங்கினேன். அப்போதுதான் எனக்கு ஒரு பெரும் உண்மை புரிந்தது. என்னைவிடவும் பல மடங்கு அதிகமான வலிகளை நித்தமும் அனுபவிப்பவர்கள் இந்த உலகில் இருக்கிறார்கள். தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காக ஒவ்வொரு நாளும் நரக வேதனைகளைத் தாங்கிப் போராடிக்கொண்டிருப்பவர்களும் ஏராளமாக இருக்கிறார்கள்.

அதன்பிறகு, அப்படிப்பட்ட நபர்களையும் என்னுடன் இணைத்துக்கொண்டு அவர்களுக்கான ஒரு இணைய வழி சமூகக் குழுவை உருவாக்கி வருகிறேன். என்னை நானே 'ஒரு சுமை' என்று நினைத்து முடங்கிப் போயிருந்த எண்ணத்தில் இருந்து விடுபட்டு, 'நான் தனியாக இல்லை, என்னுடன் போராடுவதற்கு பலர் இருக்கிறார்கள்' என்ற உன்னத உணர்வுக்கு நான் வந்தது எனக்குள் மிகப்பெரிய நம்பிக்கையையும் வாழும் உறுதியையும் அளித்திருக்கிறது. என்றாவது ஒரு நாள் என் வாழ்க்கையில் எல்லாமே சரியாகிவிடும், நான் மீண்டும் ஒரு ஆரோக்கியமான இயல்பான வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவேன் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையுடன் தொடர்ந்து எனது வாழ்க்கைப் பயணத்தை முன்னெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இவ்வாறு அந்த இளம்பெண் தனது வாழ்க்கை ஏட்டை உருக்கமாகப் பகிர்ந்துள்ளார். அவரது இந்த மனவலிமைமிக்க போராட்டத்தை அறிந்து உலகம் முழுவதிலுமிருந்து வலைத்தளப் பயனாளர்கள் அவருக்கு தொடர்ச்சியாக ஆறுதல்களையும் ஊக்கங்களையும் வழங்கி வருகின்றனர்.

கே ஆர் டி வி நெட்வொர்க் - சர்வதேச செய்தி / வாழ்க்கை முறை மற்றும் மனிதநேய ஊக்கச் செய்தி

පන්ති කාමරයේදී මුහුණ දුන් අමිහිරි අත්දැකීමේ සිට වසර 11ක රෝහල් සටන දක්වා: රෝග පීඩා පරදා නැගී සිටින 22 හැවිරිදි තරුණියගේ සම්පූර්ණ සංවේදී සටහන

පාසලේ 6 වන ශ්‍රේණියේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටියදී ගුරුවරියකගෙන් වැසිකිළි යාමට නිසි අවසරයක් නොලැබීම හේතුවෙන් පන්ති කාමරය තුළදීම ඇඳුමේ මුත්‍රා පිටවීමේ අවාසනාවන්ත සිදුවීම සහ ඉන් අනතුරුව හඳුනාගත් දරුණු රෝගාබාධ හමුවේ සිය ජීවිතයේ වසර 11ක් රෝහල් ඇඳන් මත ගත කළ 22 හැවිරිදි තරුණියක විසින් සමාජ මාධ්‍ය වෙත මුදාහැර ඇති සම්පූර්ණ සංවේදී සටහන ජාත්‍යන්තර අවධානයට පාත්‍ර වී තිබේ.

ඇය විසින් පළ කරන ලද සම්පූර්ණ ප්‍රකාශයේ සිංහල පරිවර්තනය:

මා 6 වන ශ්‍රේණියේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටියදී, වැසිකිළියට යාම සඳහා ගුරුවරියගෙන් අවසර ඉල්ලා සිටියෙමි. එහෙත් මා සාමාන්‍ය මට්ටමේ සිසුවියක වූ බැවින්, මෙය පාඩම මඟහැරීමට මා කියන යම් නිදහසට කරුණක් යැයි සිතූ ගුරුවරිය මට වැසිකිළියට යාමට අවසර දුන්නේ නැත. අවසානයේදී, සියලුම සිසුන් පන්ති කාමරයේ බලා සිටියදීම, මුත්‍රා පාලනය කරගත නොහැකිව මගේ ඇඳුම තුළදීම මුත්‍රා පිටවිය. එදා එම පන්ති කාමරයේදී මට දැනුණු ලැජ්ජාව සහ වේදනාව වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැක.

නමුත් ඇත්තෙන්ම ඊට වඩා දරුණු වේදනාවන් මගේ ජීවිතය මට ලබාදීමට පටන් ගත්තේ ඉන් අනතුරුවයි. නිවසට පැමිණි පසු මගේ සිරුරේ යම් ගැටලුවක් ඇති බව වටහාගත් දෙමව්පියන් මා වහාම රෝහල වෙත රැගෙන ගියහ. එහිදී සිදුකළ වෛද්‍ය පරීක්ෂණවලදී, මා හට මෙතරම් කුඩා වියේදීම දරුණු දියවැඩියා රෝගය සහ හයිපර්තයිරොයිඩ් (Hyperthyroidism) තත්ත්වය වැළඳී ඇති බව අනාවරණය විය. මෙතරම් කුඩා වයසකදී දියවැඩියාව වැළඳීම ගැන බොහෝ දෙනා පුදුමයෙන් මදෙස බැලූහ.

ඉන්පසු මගේ අග්න්‍යාශයේ ක්‍රියාකාරිත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම අඩපණ විය. මගේ ශරීරයේ බර ශීඝ්‍රයෙන් අඩුවන්නට වූ අතර, ඒ සමඟම මගේ සිත තුළ මුරණ්ඩුකමද ඉහළ ගියේය. සියලුම පැණිරස ආහාර මගේ දෙමව්පියන් විසින් මට තහනම් කර තිබුණි. ඒ කුඩා අවධියේදී 'මේවා කන්න එපා' යැයි දෙමව්පියන් පවසන විට, මම මුරණ්ඩු ලෙස ඒවා සොරකම් කරගෙන කෑවෙමි. මෙයින් මගේ ශාරීරික සෞඛ්‍ය තත්ත්වය තව තවත් බරපතළ අතට හැරුණි.

සෑම මාස කිහිපයකට වරක්ම අලුතින් කුමන හෝ රෝගයක් මා කරා පැමිණියේය. මට ක්ෂය රෝගය වැළඳුණි, දකුණු පාදයේ අස්ථි බිඳීමක් සිදුවිය, ඇස් පෙනීම දුර්වල විය, බඩවැලේ දැඩි වේදනාව හේතුවෙන් විශාල සැත්කමකටද මුහුණ දීමට සිදුවිය. මෙලෙස මගේ ජීවිතයේ වැඩි කාලයක් මට ගත කිරීමට සිදුවූයේ රෝහල් වාට්ටුවලය.

දැන් මගේ වයස අවුරුදු 22කි. මගේ සිරුරේ බර ඉතාමත් අඩු මට්ටමක පවතී. වසර 11ක් පුරා මගේ යොවුන් ජීවිතය බොහෝ දුරට ගෙවී ගියේ රෝහල් ඇඳන් මතය. 'මට පමණක් ඇයි මෙවැනි අවාසනාවන්ත ජීවිතයක් හිමිවූයේ?' කියා මා බොහෝ වාරයක් කලකිරීමෙන් සිතා ඇත්තෙමි. වේදනාකාරී එන්නත්, සැත්කම්, මා ප්‍රිය කරන ආහාරයක්වත් අනුභව කිරීමට නොහැකි අසරණකම... මේවා ගැන අන් අයට පැවසුවද අප විඳින සැබෑ වේදනාව කිසිවෙකුට සම්පූර්ණයෙන් තේරුම් ගත නොහැක.

එහෙත් පසුව මා සමාජයේ සිටින තවත් බොහෝ දෙනෙකුගේ ජීවිත දෙස ගැඹුරින් බැලීමට පටන් ගත්තෙමි. එවිටයි මට සත්‍යය වැටහුණේ. මට වඩා දරුණු වේදනා විඳින මිනිසුන් ලෝකයේ ඕනෑතරම් සිටින බවත්, ජීවත් වීම වෙනුවෙන් දිනපතා ලොකු සටනක නිරත වන පිරිසක් සිටින බවත් මට වැටහිණි.

ඉන්පසු ඔවුන්ද මා හා එක්කර ගනිමින් මාර්ගගත උපකාරක ජාලයක් ගොඩනැගීමට මම පියවර ගත්තෙමි. 'මම කාටත් බරක්' යන මානසිකත්වයෙන් මිදී, 'මා තනිවී නැත, මා සමඟ තවත් සටන්කරුවන් රැසක් සිටිති' යන හැඟීමට පැමිණීම මට විශාල ආත්ම ශක්තියක් ලබා දුන්නේය. මගේ ජීවිතයේ කවදා හෝ සියල්ල යහපත් වී මා නැවත සාමාන්‍ය ජීවිතයට පියනගනු ඇතැයි යන නොසැලෙන බලාපොරොත්තුවෙන් මම අදටත් මගේ ජීවන ගමන ඉදිරියටම යමින් සිටිමි.

මෙලෙස ඇය සිය ජීවිත අරගලය ඉතා සංවේදීව සටහන් කර ඇති අතර, ඇයගේ නොසැලෙන ධෛර්යය අගය කරමින් ලොව පුරා පරිශීලකයින් ඇය වෙත සිය දිරිගැන්වීම් පළ කරමින් සිටිති.

කේ ආර් ටී වී නෙට්වර්ක් - ජාත්‍යන්තර පුවත් / ජීවන රටා සහ මානව හිතවාදී පුවත්

From Classroom Humiliation to an 11-Year Hospital Battle: The Full Inspiring Account of a 22-Year-Old Defying Chronic Illness

A deeply moving, complete autobiographical account shared by a 22-year-old woman chronicling her battle with debilitating multi-system medical illnesses following an agonizing childhood classroom experience has captured international attention across social networks.

The complete narrative reads as follows:

When I was studying in the sixth grade, I asked my teacher for permission to use the washroom. However, because I was an average student, the teacher assumed it was merely an excuse to avoid class and denied me permission. Ultimately, in front of all my classmates, I was unable to hold it in and wet my clothes. The sheer humiliation and internal trauma I endured on that single day are entirely beyond words.

Yet, reality had far more agonizing trials in store for me after that day. Sensing that something was physically amiss when I returned home, my parents immediately took me to a hospital. Upon conducting comprehensive medical examinations, doctors discovered that I was suffering from acute juvenile diabetes alongside hyperthyroidism at such a tender age. Many looked at me with disbelief and pity, wondering how a child so young could develop diabetes.

As time progressed, my pancreas gradually stopped functioning altogether. My body weight began dropping precipitously, while simultaneously, a sense of deep frustration and stubbornness grew within me. My parents strictly forbade me from eating sweets. In that innocent childhood, whenever my parents warned me against eating them, I would stubbornly sneak around and eat them in secret. Consequently, my health deteriorated drastically.

Every few months, a completely new ailment afflicted me. I contracted tuberculosis, suffered a severe fracture in my right leg, experienced deteriorating eyesight, and had to undergo major abdominal surgery due to acute digestive complications. In this manner, I spent the vast majority of my formative years confined to hospital beds.

Today, I am 22 years old. My body weight remains alarmingly low. For 11 long years, my life has essentially unfolded within hospital corridors. Countless times I have questioned in despair, 'Why was I the only one handed such a broken life?' Agonizing injections, repeated surgeries, being unable to eat even the foods I crave... even if we explain these trials to others, nobody can truly comprehend the depth of physical pain we endure.

Eventually, however, I began observing the lives of many others around me. It was then that a profound realization struck me: there are countless individuals enduring far greater torment than mine, fighting relentlessly each day simply to stay alive.

Following that awakening, I established an online support collective to bring together people facing similar chronic battles. Transitioning from the depressing thought that 'I am merely a burden' to the powerful awareness that 'I am not alone, there are many walking alongside me' endowed me with immense mental resilience. Carrying the steadfast hope that one day everything will heal and I will return to a healthy, ordinary life, I continue to move forward along my journey.

Her unyielding perseverance in the face of continuous physical adversity has drawn profound empathy, respect, and encouragement from audiences worldwide.

KR TV Network - International News / Lifestyle and Human Interest Story